....از ديباچه اين دفتر با چشم دانش چنين مي خوانيم: جشن بزرگ نوروز به دستياري فكر جمشيد ايران افروز گرديد و در آغاز ميمون و نخست مباركش جمشيد جم جهانيان را به رسم خاص صلاي عام به بارگاه در دارد. هنگامي كه شاهان جهان و سالاران هفت اقيلم در برابر اورنگ كيان دست بكش براي تنظيم ايستاده و آن خداوندگار زمين بر سرير آسمان پايه نشسته و همه ديدند و جهان را هنوز در خاطر است كه پيش تابش افسر عظمت و جهانباني جمشيد تابش خورشيد چنان پست و بي مقدار بود كه يك شمع نيز مرده در پيشگاه آفتاب نو دميده...... در قسمت سياه اين دفتر از فصول زشتي و نحوست نيز چنين مي خوانيم: زشت‌ترين روزها از عمر اين جشن زيبا آن روز بود كه ضحاك ماردوش بر گنج اورنگ جهانباني ايران مار مانند چنبر زد. آن روز بود كه اسكندر يوناني كتابخانه‌ هوشنگي استخر را آتشكده و آتشكده‌ها را از خون فرزندان كيان خاموش كرد.