هــمــانا که آمــد شــما را خبـــــر / که مــــا را چه آمد ز اخـــــــتر به ســـر از این مار خوار اهریمن چهـــرگان / ز دانایی و شــــــــرم بــــی بهرگـــــان نه گنج و نه نام و نه تخت و نـــژاد / همی داد خواهند گیتـــــــی به بــــاد از این زاغ ســاران بی آب و رنــگ / نه هوش و نه دانش نه نام و نه ننگ هم آتـــــش بــمردی به آتشـــکده / شــــدی تیره نوروز و جــــــشن سده نه تخت و نه دیهیم بینی نه شهر / ز اخــــــتر هـــــمه تــــازیان راست بر برنــجـــد یکی دیــــگـری برخــــورد / بــــداد و بــــبـــخش هـــــــمی ننگرد پیاده شود مـردم جـــنگ جــــــوی / سوار آنک لاف آرد و گفـت و گـــــــوی شود خار هر کـس که بد ارجــمند / فرومـــــایـــه را بــخـــت گــــــــردد بلند کشاورز جنگی شـود بـــی هــنــر / نــــژاد و بـــــــزرگی نـــــــیـــــاید به بر ربــایــد هـمی این از آن آن از این / ز نـــفـــریــــن نــــدانــنـــــــد باز آفرین هــمــه گنــج ها زیر دامــن نــهنـد / بـــمیــــرند و کوشش به دشمن نهند زیان کسان از پـــی سـود خویش / بــــجــویــنـــد و دیــن انــدر آرند پیش بــریــزند خــون از پــی خواســتــه / شــود روزگــار مــهــان کـــــــــــاسته ز شیـر شـتر خـوردن و سـوسـمار / عــــرب را به جــایی رسیدسـت کار که تـــــاج کیــــانــــــی کـــنـــد آرزو / تــفــو بــر تــو ای چــرخ گـــردون تفو همه بوم ایـران تو ویـــران شــمـــر / کــنام پـلــنگان و شــیــران شــمــر پـــــر از درد دیـــــــدم دل پارســـــا / که اندر جـــهــان دیـــو بــد پادشـــاه نــــمانــیــم کـیـن بوم ویــران کنند / هــمــی غــارت از شــهـر ایران کنند نـــــخوانـنـد بر ما کــــسـی آفــرین / چـــو ویـــران بود بوم ایـــران زمـــین دریغ است ایران که ویـــران شـــود / کـــنــام پــلنــگان و شــیران شـــود همه سربه سر تن به کشتن دهیم / از آن به که ایران به دشمن دهیم چو ایـــران مبـــــاشد تــــن من مباد / در این مرز و بوم زنده یک تن مباد
با ۵۱ امتیاز و ۱۵ نظر فرهنگ و هنر فرستاده شده در بخش
نظرات