بهار سال جاری، پنجمین و آخرین ماموریت تعمیر تلسکوپ فضایی هابل توسط خدمه‌ی شاتل فضایی آتلانتیس انجام شد تا با تمدید چندساله‌ی عمر کاری این ابزار بی‌رقیب، پرده از رازهای شگفت بیش‌تری از جهان پیرامون‌مان برداشته شود. چندی پیش، بشر از دریچه‌های این شهر فرنگ، به تماشای نمایش باشکوه تولد و مرگ ستارگان نشست. کهکشان‌های مارپیچی، اجتماعاتی فرفره‌گون از صدها میلیارد ستاره‌اند که آشناترین نمونه‌ی‌شان، کهکشان‌مان راه شیری است1. راه شیری، کهکشانی معمولی است که سالیانه در حدود پنج ستاره تولید می‌کند؛ اما برخی از کهکشان‌ها به «فوق ستاره‌ساز» (Starburst) معروف شده‌اند؛ کارخانه‌هایی که سالانه حتی تا هزاران ستاره را نیز تولید می‌کنند. یکی از نزدیک‌ترین آن‌ها به ما با فاصله‌ی ۱۵ میلیون سال نوری، کهکشان «فرفره‌ای جنوبی» یا M83 نام دارد. چشمان جدید و تیزبین هابل این‌بار گوشه‌ای از دشت آشوبناک ستارگان این کهکشان را نشانه رفته است تا با یک نگاه ساده به این تصویر، بتوان حیات چند میلیون ساله و پُرافت‌وخیر ستارگان پُرجرم را از نظر گذراند. کهکشان‌های مارپیچی را با بازوهای موزون‌شان می‌شناسیم؛ شاه‌راه‌هایی از گورستان‌ها و زایش‌گاه‌های ستاره‌ای که قلب تپنده‌ی یک کهکشان پویا محسوب می‌شوند. اما جالب است بدانید که بر خلاف تصور عمومی، تعداد ستارگان موجود در یک بازو، تنها ۵ درصد از فضاهای مابین‌شان بیش‌تر است
با ۲۶ امتیاز و ۰ نظر علم و تکنولوژی فرستاده شده در بخش
نظرات